عیسی تنها راه نجات

2010-06-24T12:46:00.000-07:00

2010-04-19T07:20:00.000-07:00

2010-03-31T14:22:00.000-07:00

به این بشارت ملکوت در تمام عالم موعظه خواهد شد تا بر تمام امت ها شهادتی شود ، آنگاه انتها خواهد رسید. متی 14:24

اگر به زبانهای مردم وفرشتگان سخن گویم ولی محبت نداشته باشم فقط یک طبل میان تهی وسنج پر سرو صدا هستم ، اگر قادر به نبوت و درک کلیۀ اسرار الهی و تمام دانشها باشم و دارای ایمانی باشم که بتوانم کوه ها را از جایشان به جای دیگر منتقل کنم ولی محبت نداشته باشم هیچ هستم

اول قرنتیان 1:13

2010-01-27T07:01:00.000-08:00

عزیزان در صورت تمایل به داشتن کتاب مقدس(رایگان) به زبانهای فارسی ، آلمانی ، انگلیسی از طریق ایمیلی که در انتهای وبلاگ قرار دارد ، لطفأ تماس حاصل فرمائید

با تشکرادمین وبلاگ مصطفائی

Akharin Tabib

2010-01-25T03:17:00.000-08:00

به یاد خواهر گرامی مهستی خواننده خوش صدا و محبوب ایران که در روزهای پایانی عمر خود قلب خود را به مسیح خداوند سپرد و او را به عنوان طبیب و نجات دهنده راستین خود پذیرفت و گرچه جسم او مرگ را دید اما روح او شادی و رهائی حضور مسیح را دریافت نمود و در آرامشی ابدی سکنا گزید . "

عیسی تنها راه نجات

2009-09-19T15:03:00.001-07:00

عیسی مسیح می فرماید

بیائید نزد من ای تمامی زحمتکشان و گران باران و من به شما آرامش خواهم بخشید . زیرا یوغ من خفیف است وبار من سبک

متی11 .28+30

2009-05-10T06:02:00.000-07:00

3.7.2005
متی 28:19 : پس‌ بروید تمام قومها را شاگـرد من سازيـد و ايشـان‌ را بـه‌ اسمِ پدر و پسر‌ و روح‌القدس‌ غسل تعميد دهيد

تأملی به کلام

2009-02-20T01:12:00.000-08:00

بازدید کنندۀ عزیز و محترم ، در انجیل به این حقیقت تکان دهنده بر می خوریم که پسر خدا ، پسر انسان شد تا پسران انسان ، پسران خدا شوند . آیا در تمام آسمان و زمین چیزی شگفت انگیزتر از این یافت می شود؟

در مورد مذهب : ایمان مسیحی به کلی از ریشه و اساس با ادیان دیگر متفاوت است. مذهب کلامی است که به صورت مکتوب در آمده است ، اما انجیل کلامی است که جسم گردیدو انسان خاکی شد

مصطفائی

... عیسی تویی نانو هم چشمۀ حیات

2008-04-03T13:30:00.001-07:00

لطفأ، برای شنیدن موزیک روی پلی کلیک کنید

خداوند وشما

2007-07-14T17:23:00.001-07:00

عیسی مسیح می فرماید ، اما به همه شما که سخنان مرا می شنوید ، می گویم که دشمنان خود را دوست بدارید و به کسانی که از شما نفرت دارند ، خوبی کنید برای آنانی که به شما ناسزا می گویند ، دعای خیر کنید . برای افرادی که به شما آزار می رسانند ، برکت خدا را بطلبید. لوقا 6: 27و28

همانطوري كه قوانين فيزيكي بر دنيا حاكم است، قوانين روحاني نيز بر ارتباط ما با خداوند حاكم است

خداوند ترا دوست دارد و ترا آفريد تا او را شخصا بشناسي

خدا ما را دوست دارد

زيرا خدا بقدري مردم جهان را دوست دارد كه يگانه فرزند خود را فرستاده است تا هر كه به او ايمان آورد هلاك نشود، بلكه زندگي جاويد بيابد. يوحنا ۳: ۱۶

خداوند از ما مي خواهد او را شخصا بشناسيم

.و زندگي جاويد از اين راه به دست مي آيد كه تو را كه خداي واقعي و بي نظير هستي و عيسي مسيح را كه به اين جهان فرستاده اي بشناسند. ۱۷:۳

او به ما زندگي جديد و حيات ابدي مي بخشد

در واقع اگر كسي در مسيح باشد او خلقتي دوباره يافته است. ۲قرنتيان ۵: ۱۷
عيسي مسيح می فرمايد: من آمده ام تا به شما حيات واقعي را به فراواني عطا نمايم. يوحنا ۱۰:۱۰
چرا عده زيادي از مردم از اين حيات واقعي و دوستي با خدا محروم هستند؟

لطفأ برای خواندن ادامۀ مطلب روی آدرس کلیک کنید

http://jesus-is-lordparvaneh.blogspot.com/

2007-06-01T08:01:00.000-07:00

خدا محبت است ، محبتی ابدی، همۀ ما از هر ملیت واز هر نژاد می توانیم با خداوند با دعا و شکر گذاری در نام عیسی مسیح در ارتباط باشیم .تنها کسی که ما را به همین شکل که هستیم وبا هر خصوصیا ت وشخصیتی که داریم می پذیرد و دوستما ن دارد ، اوست عزیزان بیائید از او تقاضای حکمت کنیم تا بتوانیم بهترین ها را بنا کنیم ، بیائید تمامی کسانی را که ما را آزار واذیت کرده اند،و از لحاظ روحی ما را زخمی کرده اند ویا به هر طریقی ما را رنج داده اند ، ببخشیم و برای آنها دعای برکت کنیم ، بعضی مواقع حتی طرز نگاهی باعث رنجش انسانی می شود ، حتی کلمه ای نادانسته دلی را می شکند، چقدر زیباست بخشیدن ، چقدر زیباست برای دیگران دعا کردن ، و چقدر زیباست محبت کردن ، خدا را شکر که چنین حکمتی را در اختیار ما می گذارد ، عزیزان خداوند لحظه به لحظه صدای ما را می شنود و او ما را بسوی خود می خواند بیائید با دعا در نام عیسی مسیح بسوی پدر مهربان آسمانیمان برویم و برای تمامی انسانهای روی زمین دعا کنیم تا آرامش وامنیت خدایی در تمامی زمین با قدرت وقوت خداوند حاکم شود، در نام عیسی مسیح آمین

مصطفائی

GOD LOVES YOU

عیسی فرمود:اگر به من ایمان آورید در واقع به خدا ایمان آوره اید. چون آن که مرا دید گویی فرستنده ی مرا دیده است. من مثل نوری آمده ام تا در این دنیای تاریک بدرخشم تا تمام کسانی که به من ایمان می آورند در تاریکی سرگردان نشوند اگر کسی صدای مرا بشنود ولی اطاعت نکند من از او باز خواست نخواهم کرد زیرا من نه برای بازخواست بلکه برای نجات جهان آمده ام. ولی تمام کسانی که مرا و سخنان مرا نمی پذریند در روز قیامت به وسیله ی کلام من از ایشان بازخواست خواهد شد. این سخنان از من نیست بلکه من آنچه را که پدرم خدا گفته است به شما میگویم و میدانم که احکام او انسان را به زندگی جاوید میرساند.پس هرچه خدا به من میفرماید من همان را میگویم(یوحنا 44.50:12

JESUS IST LORD

2007-05-29T09:31:00.000-07:00

خداوند در وعده خود تأخیر نمی نماید چنانکه بعضی تأخیر می پندارند ، بلکه بر شما تحمل می نماید چون نمی خواهد که کسی هلاک گردد ، بلکه همه به توبه گرایند : دوم پطرس 3 ،9

Steps To Know God (For Heaven)

2007-05-29T09:23:00.000-07:00

Steps To Know God (ForHeaven

1. God loves you and offers you His best peace, purpose and plan for you eternally!

John 3:16 "For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.John 10:10 The thief comes only to steal and kill and destroy; I have come that they may have life, and have it to the full.

2. Our Problem is Separation God created us in His own image to have an abundant life. He did not make us robots to automatically love and obey Him, but gave us a will and a freedom of choice. We choose to disobey God and go our own willful way. We still make this choice today. This results in separation from God.Romans 3:23 for all have sinned and fall short of the glory of God,Romans 6:23 For the wages of sin is death, but the gift of God is eternal life in Christ Jesus our Lord.
3. Our Attempts Through the ages, individuals have tried in many ways to bridge this gap...without success...Proverbs 14:12 There is a way that seems right to a man, but in the end it leads to death.Isaiah 59:2 But your iniquities have separated you from your God; your sins have hidden his face from you, so that he will not hear.

4. God's Remedy--Jesus Christ Jesus Christ is the only answer to this problem. He died on the Cross and rose from the grave, paying the penalty for our sin and bridging the gap between God and people.1 Timothy 2:5 For there is one God and one mediator between God and men, the man Christ Jesus,1 Peter 3:18a For Christ died for sins once for all, the righteous for the unrighteous, to bring you to God.Romans 5:8 But God demonstrates his own love for us in this: While we were still sinners, Christ died for us.

5. Our Response--Receive Jesus Christ We must trust Jesus Christ and receive Him by personal invitation.Revelation 3:20 Here I am! I stand at the door and knock. If anyone hears my voice and opens the door, I will come in and eat with him, and he with me.John 1:12 Yet to all who received him, to those who believed in his name, he gave the right to become children of God--Romans 10:9 ...if you confess with your mouth, "Jesus is Lord," and believe in your heart that God raised him from the dead, you will be saved.

www.whoisjesus-really.com/main.htm

www.corinne-predigten.blogspot.com/

http://www.wort-des-glaubens.de/

آیاتی از کتاب مقدس

2007-05-28T15:33:00.000-07:00

روح القدس کیست؟

2007-05-28T15:02:00.000-07:00

روح القدس کیست؟

تصورات اشتباه بسیاری راجع به هویّت روح القدس وجود دارند. بعضی به روح القدس چون نیرویی سحر آمیز نگاه می⁯کنند. عده⁯ای نیز او را چون نیرویی غیر شخصی می⁯دانند که خدا آنرا برای پیروان عیسی مسیح فراهم آورده است. کلام خدا راجع به هویت روح القدس چه می⁯گوید؟ کتاب مقدس، خیلی ساده و واضح، می⁯گوید روح القدس خداست. همچنین به ما می⁯گوید که روح القدس دارای شخصیت است، وجودی که دارای اندیشه ، اراده و احساس است
این حقیقت که روح القدس خداست در بخشهای مختلفی از کلام خدا (از جمله اعمال 5: 3–4) مشهود است. در این قسمت، جایی که حنانيا به روح القدس دروغ گفته بود، پطرس خطاب به او چنین می⁯گوید: "به انسان دروغ نگفتی بلكه به خدا." درواقع این آیه خیلی واضح مشخص می⁯کند که: دروغ گفتن به روح القدس دروغ گفتن به خداست. همچنین از آنجایی که خصوصیات و صفات خدا به روح القدس نیز اطلاق می⁯شود، می⁯توانیم چنین استنباط کنیم که روح القدس خداست. برای مثال، این حقیقت که روح القدس حاضر مطلق است در مزمور 139: 7–8 دیده می⁯شود. "از روح تو كجا بروم؟ و از حضور تو كجا بگريزم؟ اگر به آسمان صعود كنم، تو آنجا هستی! و اگر در هاويه بستر بگسترانم اينك تو آنجا هستی"! همچنین در اول قرنتیان 2: 10 ما شاهد خصوصیت حاضر مطلق بودن روح القدس هستیم : "امّا خدا آنها را به روح خود بر ما كشف نموده است، زيرا كه روح همه چيز حتی عمقهای خدا را نيز تفحّص می⁯كند. زيرا كيست از مردمان كه امور انسان را بداند جز روح انسان كه در وی می⁯باشد. همچنين نيز امور خدا را هيچ كس ندانسته است، جز روح خدا
همچنین می⁯توانیم چنین استنباط کنیم که روح القدس دارای شخصیت است چون صاحب اندیشه ، احساس و اراده است. روح القدس فکرمی⁯کند و می⁯داند (اول قرنتیان 2: 10). روح القدس محزون می⁯شود (افسسیان 4: 30). روح القدس برای ما شفاعت می⁯کند (رومیان 8: 26–27). روح القدس مطابق اراده⁯اش تصمیم می⁯گیرد (اول قرنتیان 12: 7–11). روح القدس سومین شخص تثلیث اقدس است. به راستی روح القدس می⁯تواند چون خداوند عمل کند و او همان تسلی دهنده⁯ و مشاوری است که مسیح وعدۀ آمدنش را داد ( یوحنا 14: 16 ، 26 ؛ 15: 26)

عیسی فرمود : بلی ، من در هستم . کسانی که از این در وارد می شوند ، نجات پیدا می کنند و در داخل و بیرون می گردند و چرگاه سبز و خرم می یابند . یوجنا ، 9:10

خداوند شما را برکت دهد

2007-05-28T14:42:00.000-07:00

با دیگران همانطور رفتار کنید که میخواهید آنها با شما رفتار کنند. این است خلاصه تورات و نوشته انبیا .متی: 12:7

عیسی فرمود: من ابتدا وانتها هستم ! من زنده بودم ومردم ، وحال تا به ابد زنده ام، و کلیدهای مرگ وعالم مردگان را در دست دارم. مکاشفه :18:1

نامه محبت آمیز پدرآسمانی، در واقع منتخبی از آیات کلام خدا می باشد برای شما برادر و خواهر عزیز , کلام او باعث برکت است

فرزند من
شاید تو مرا نشناسی، اما من همه چیز را در مورد تو می‌دانم. مزامیر 139: 1
من از نشستن و برخاستن تو آگاهم. مزامیر 139: 2
من از همه راهها و طریق‌های تو با اطلاع هستم. مزامیر 139 :3
حتی موهای سر تو را تک به تک شمرده‌ام. متی 10 :29-31
و تو را به شباهت خود آفریدم. پیدایش 1: 27
در من تو حیات داری و حرکت می‌کنی و بوجود آمدی. اعمال رسولان 17: 28
زیرا تو از نسل من هستی. اعمال رسولان 17: 28
من تو را حتی قبل از بوجود آمدنت می‌شناختم. ارمیاء 1 :4-5
من تو را در زمانی که آفرینش را خلق می‌نمودم انتخاب کردم. افسسیان 1: 11-12
تو به طور تصادفی بوجود نیامدی و تمام روزهای زندگی تو در دفتر من ثبت شده است. مزامیر 139: 15-16
من زمان معین تولد تو را و اینکه در کجا ساکن شوی را قرار دادم. اعمال رسولان 17: 26
تو بطور عجیب و مهیبی ساخته شدی. مزامیر 139: 14
و من تو را در رحم مادرت نقش بستم. مزامیر 139: 13
و تو را به پیش آوردم تا روزی که تو متولد شدی. مزامیر 71 :6
اگرچه من بطور نادرستی بتوسط افرادی که مرا نمی‌شناسند به تو معرفی شدم. یوحنا 8: 41-44
اما باید بگویم که از تو خشمگین و غضبناک نیستم، بلکه منشاء عشق و محبت هستم. اول یوحنا 4: 16
و این آرزوی من است تا تو را مورد محبت و رحمت خود قرار دهم. اول یوحنا 3: 1
تنها چون تو فرزند من هستی و من پدر تو. اول یوحنا 3 :1
من می‌توانم بیش از پدر زمینی تو به تو ببخشم. متی 7 :11
چرا که من پدر کاملی هستم. متی 5: 48
هر هدیه نیکو که تو دریافت می‌کنی، از دستهای من است. یعقوب 1: 17
نقشه من برای آینده تو همیشه همراه با امید بوده است. متی 31:6-33
زیرا که من تو را با عشقی جاودانه دوست دارم. ارمیاء 29: 11
افکار من در مورد تو بی انتها است همانطور که دانه‌های شن در کنار دریا. مزامیر 139: 17-18
من از وجود تو شادم و برای تو سرود می‌خوانم. صفنیا 17:3
و از احسان نمودن به تو هرگز متوقف نخواهم شد. ارمیاء 40:32
تا من به تو چیزهای عجیب و بزرگ را نشان دهم. ارمیاء 33 :3
اگر با تمام دل و جان بدنبال من باشی مرا خواهی یافت. تثنیه4 :29
اشتیاق خود را بر من قرار بده و من آرزوی قلبی تو را به تو خواهم داد. مزامیر 37: 40
چرا که در واقع این من هستم که آنرا می‌توانم به تو ببخشم. فیلیپیان 2: 13
من می‌توانم بیش از آنچه که تو تصور کنی برای تو انجام دهم. افسسیان 3: 20
چرا که من مشوق بزرگ تو هستم. دوم تسالونیکیان 16:2-17
همچنین من پدری هستم که تو را در زمانهای سختی آرامی می‌بخشم. دوم قرنتیان 1: 3-4
زمانی که قلب تو شکسته است من نزدیک تو هستم. مزامیر 18:34
همانطور که یک چوپان گوسفند خود را حمل می‌کند، من نیز همچنین تو را در آغوش خود دارم. اشعیاء 40: 11
یک روز تمامی اشک‌های تو را پاک خواهم کرد. مکاشفه 3:21-4
و تمامی دردها و رنج‌های تو را که در این زمین متحمل شدی بر خواهم داشت. مکاشفه 21: 3-4
من پدر تو هستم و تو را محبت می‌کنم همانطور که پسر خود عیسی را محبت نمودم. یوحنا 17: 23
چون در عیسی عشق و محبت من برای تو آشکار شد. یوحنا17 :26
و او معرف حقیقی وجود من است. عبرانیان 1: 3
زیرا او آمد تا نشان دهد که من برای تو هستم و نه به ضد تو. رومیان 8: 31
و تا بگوید که من گناهان و خطایای تو را نمی‌شمارم.دوم قرنتیان 5: 18-19
عیسی مرد تا من و تو امروز با هم مصالحه داشته باشیم. دوم قرنتیان 5: 18-19
و مرگ او نهایت عشق و فداکاری من برای توست. اول یوحنا 10:4
زیرا که من همه چیز را برای تو دادم تا تو را داشته باشم. رومیان 8: 31-32
اگر تو این هدیه فرزند من عیسی را بپذیری، تو مرا پذیرفته ای. اول یوحنا 2: 23
و هیچ چیز دیگر نمی‌تواند تو را از من جدا کند. رومیان 38:8-39
به منزل من بیا و من برای تو جشن بزرگی بر پا خواهم کرد. جشنی که تا به حال آسمان به خود ندیده است. لوقا 15: 7
من همیشه پدر تو بوده‌ام و خواهم بود. افسسیان 14:3-15

اما از تو یک سؤال دارم: آیا تو فرزند من خواهی بود؟ یوحنا 12:1-13
در انتظار پاسخ تو. لوقا 15: 11-32

با محبت پدر آسمانی، خالق متعال

آزادی از گناه

2007-05-28T13:51:00.000-07:00

آزادی از گناه‌ توسط مرگ و قیام مسیح‌

آزادی از گناه‌ توسط مرگ و قیام مسیح‌ آنچه مرگ و قیام مسیح برای شخص ایماندار به ارمغان می‌آورد از ابعاد مختلفی برخوردار است که شناخت و تجربۀ هر یک از آنها حائز کمال اهمیت می‌باشد. تا آنجا که موضوع گناه مورد نظر باشد، مرگ و قیام مسیح ما را از محکومیت‌، قدرت و نتایج گناه آزاد می‌کند. در این خصوص آنچه معمولاً دربارۀ آن صحبت می‌شود، آزادی از محکومیت یا مجازات گناه است‌. در این نوشتار هدف من بررسی اجمالی یکی دیگر از ابعاد این کار بزرگ مسیح است‌. ولی برای درک آن لازم است که نخست توضیح کوتاهی دربارۀ چگونگی آزادی ما از محکومیت گناه داده شود

آزادی از محکومیت گناه‌
در رومیان ۳:‏۲۳-‏۲۶ می‌خوانیم که همه انسانها بدون استثناء گناه کرده‌اند و از آنچه خدا برای آنها در نظر داشت کوتاه آمده‌اند و در نتیجه زیر محکومیت خدا قرار دارند. یهودیان اعتقاد داشتند که آدم و حوا قبل از سقوط در گناه‌، از جلال خاصی برخوردار بودند ولی با نااطاعتی از خدا آن را از دست دادند. پولس در اینجا ممکن است این جلال را در نظر داشته باشد؛ یا اینکه ممکن است منظورش آن جلالی باشد که خدا در نظر داشت برای انسان تدارک ببیند. به هرحال‌، همه این را از دست داده‌اند

رستگاری فقط از طریق کفارۀ مسیح‌
اما کلام خدا به ما می‌گوید که ما "مجاناً" و "به فیض‌" صالح محسوب می‌شویم و مورد قبول خدا قرار می‌گیریم (روم ۳:‏۲۴). هر دو این کلمات یک چیز را بیان می‌کنند و آن این است که نجات خدا هدیه‌ای است که ما برای دریافت آن هیچ چیزی پرداخت نمی‌کنیم و هیچ کاری هم انجام نمی‌دهیم‌. کلام خدا به ما می‌گوید که نجات و رستگاری ما صددرصد مجانی است‌
ولی این بدان معنا نیست که نجات ما بی‌بها است‌. این نجات برای ما مجانی تمام می‌شود چونکه خدا خودش بوسیلۀ عیسای مسیح بهای آن را بطور کامل پرداخت کرده است‌. این بوسیلۀ کلمۀ "فدیه‌" بیان می‌شود. فدیه بهایی بود که برای آزادی اسرا و بردگان پرداخت می‌شد. این بها چنانکه آیۀ بعدی نشان می‌دهد، بوسیلۀ کفاره‌ای که در خون عیسای مسیح وجود دارد پرداخت گردیده است

‌
مرگ نسبت به‌ قدرت و حاکمیت گناه‌
مرگ نسبت به گناه‌
پولس بعد از اینکه نجات به‌وسیلۀ فیض را توضیح می‌دهد، این ایراد را مطرح می‌کند که آیا به زندگی در گناه ادامه بدهیم تا فیض خدا هر چه بیشتر شامل حال ما شود؟ او با قاطعیت هر چه تمام‌تر پاسخ می‌دهد که "حاشا"، یعنی به‌هیچ وجه (رومیان ۶:‏۱).
دلیل او این است که ما نسبت به گناه مرده‌ایم‌، پس چگونه می‌توانیم باز در آن زندگی کنیم (۶:‏۲). زندگی و مرگ با هم قابل جمع نیستند. اما این چگونه مرگی است‌؟
این مرگی است نسبت به قدرت و حاکمیت گناه‌. پولس در این باب ۶ و ۷رومیان‌، از گناه به‌عنوان یک قدرت حاکمه و قدرتی که انسان را در اسارت خود دارد، سخن می‌گوید (روم ۵:‏۲۱، ۶:‏۶، ۱۲، ۱۴، ۱۸، ۷:‏۱۴-‏۲۰). در باب ۵ او توضیح می‌دهد که چطور با نااطاعتی آدم‌، گناه وارد جهان شد و بر تمام نسل او مسلط گردید. همۀ انسانها از طریق تولد، در این وضعیت به دنیا می‌آیند و تنها از طریق مرگ می‌توانند از آن خارج شوند. پولس راجع به یک چنین مرگی سخن می‌گوید که ما را از قدرت و حاکمیت گناه خارج می‌کند
زنده شدن با عیسی‌
این مرگِ ما، مرگی است با عیسی که زنده شدن با او را نیز به‌دنبال دارد. این درواقع مرگ و قیام مسیح است که امکان آزاد شدن از گناه را برای ما فراهم آورد. پولس می‌گوید که ایمانداران در اتحاد با عیسی می‌میرند و زنده می‌شوند
وضعیت جدید ما
برای درک این موضوع باید ببینیم که مرگ و قیام عیسی چطور وضعیت جدیدی را بوجود آورد. دیدیم که همۀ انسانها در حالت طبیعی خود، تحت تأثیر نافرمانی آدم و در وضعیتی هستند که پولس آن را "انسان‌" یا "انسانیت کهنه‌" و در جاهای دیگر "جسم‌" می‌خواند (در این قبیل قسمت‌ها، منظور پولس از "جسم‌"، بدن انسان نیست بلکه تمامیتِ انسان در وضعیت گناه‌آلود و سقوط‌کرده می‌باشد). انسان کهنه یا "جسم‌" به این معنا، انسانی است که در اتحاد با آدم و در نسل سقوط کردۀ او زندگی می‌کند
پولس رسول‌، این انسان "در آدم‌" است و هنوز "در مسیح‌" قرار نگرفته‌. در این وضعیت‌، گناه و مرگ بر او حکومت می‌کنند.
کلام خدا به ما نشان می‌دهد که مسیح این انسانیت کهنه را بر خود گرفت‌. او به درون وضعیت ما داخل شد و بدون اینکه خودش گناهی مرتکب شده باشد، با همۀ نیروهایی که بر انسان حاکم بودند، مقابله کرد و تا به مرگ بلکه مرگ صلیب تسلیم آنها نشد. او با مرگ خودش قوی‌ترین جواب "نه‌" را به گناه و شیطان و دنیا داد. او به‌نمایندگی و در اتحاد با انسانِ افتاده و سقوط کرده‌، روی صلیب رفت و به اصطلاح پولس‌، این انسان یا انسانیت کهنه یا "جسم‌" را با خودش روی صلیب برد و نسبت به آن مرد و بعداً در قبر خودش او را مدفون کرد.
او با قیامش از مردگان‌، انسان تازه بلکه خلقت جدیدی را بوجود آورد. او سرِ یک نسل و نژاد جدید بشری شد. این انسان تازه انسانی است که دیگر "در آدم‌" و در اتحاد با او زندگی نمی‌کند، بلکه "در مسیح‌" قرار دارد. شرایط و مختصات تازه‌ای بر این انسان تازه حاکم است‌؛ یکی از مهم‌ترین آنها این است که دیگر گناه بر آن حکمرانی نمی‌کند. همۀ ایمانداران در اتحاد و یگانگی با مسیح‌، در مرگ و قیام او شریک می‌شوند و با این شراکت‌، از نسل "آدم‌" به نسل "مسیح‌" منتقل می‌گردند

.
مفهوم این مرگ در عمل‌
اما نتیجه عملی این مرگ چیست‌؟ در زندگی روحانی روزمرۀ ما، این مرگ چه مفهوم و چه کاربردی دارد؟
مرگ‌، نه نسبت به حمله یا نفوذ گناه‌
این مرگ ما مرگی است نسبت به قدرت و حاکمیت گناه نه نسبت به حضور گناه یا حملات آن یا نفوذ آن‌. بعضی‌ها به اشتباه این مثال را می‌زنند که همانطوری که یک شخص مرده نه می‌بیند و نه می‌شنود و نه قادر به انجام کاری است‌، منظور پولس هم از مردن ما نسبت به گناه این است که گناه دیگر هیچ اثری نمی‌تواند روی ما بگذارد چونکه ما نسبت به گناه مرده‌ایم پس نسبت به آن کور و کر و ناتوان هستیم‌
این درک نادرست نتیجه‌ای جز یأس و ناامیدی برای ایمانداران ندارد، چونکه همۀ ما خیلی خوب می‌دانیم که نه فقط به این معنا نسبت به گناه نمرده‌ایم‌، بلکه کاملاً هم نسبت به آن زنده و "سرحال‌" هستیم‌. پس این نتیجه اخذ می‌شود که چون این مرگ در ما مشهود نیست‌، منظور پولس از آن باید یک چیز تدریجی باشد. بعبارت دیگر ما باید با نوعی ریاضت یا خودکشی روحانی به این ایده‌آل دست پیدا کنیم که البته هرقدر هم که تلاش می‌کنیم‌، مثل اینکه به آن نمی‌رسیم‌. یا بعضی دیگر نتیجه می‌گیرند که آنچه پولس می‌گوید، یک سرّ عمیق روحانی است که باید با مکاشفه بر ما آشکار شود و اگر ما هنوز این مرگ کامل نسبت به گناه را تجربه نکرده‌ایم‌، علت آن این است که هنوز این برما مکشوف نشده است‌. ولی حتی خیلی‌ها هم که پس از مدتها دعا، فکر می‌کنند این مکاشفه برای آنها اتفاق افتاده‌، بعد از مدتی متوجه می‌شوند که هنوز نسبت به گناه زنده هستند و این حتی باعث یأس و درماندگی عمیق‌تری در آنها می‌شود
واقعیت این است که سخن پولس هیچکدام از اینها نیست و اگر معنی درست کلام او را درک کنیم‌، این یک خبر خوش و بزرگ برای همۀ آنهایی است که می‌خواهند زندگی پاکی داشته باشند، و در عین حال یک چیز غیرواقعی که برخلاف تجربه ما باشد نیست‌. مردن ما نسبت به گناه‌، مردن نسبت به حاکمیت گناه است‌. ما از بندگی و اسارت آن آزاد می‌شویم‌، نه از حضور گناه‌، یا حملات آن و یا کشش آن‌. ما از وضعیتی‌ که گناه در آن حکمرانی می‌کرد و ما هیچ حق انتخابی در مقابل آن نداشتیم‌، به وضعیتی منتقل شده‌ایم که گناه در آن حاکم نیست ولی هنوز وجود دارد و اگر مراقب نباشیم و در مقابل آن نایستیم‌، باز از آن ضربه خواهیم خورد. این را می‌توان به کشوری تشبیه کرد که در آن کودتا شده و حکومت تازه‌ای روی کار آمده است‌. ولی عناصر رژیم قبلی که حکومت را از دست داده‌اند، به فعالیت‌های چریکی مشغولند و هر وقت که امکانش را پیدا کنند، به حکومت تازه حمله می‌کنند و خساراتی وارد می‌نمایند. همینطور می‌توان موضوع را به دو میدان نیرو تشبیه کرد. شخص مسیحی از سلطۀ یک میدان خارج شده و در میدان تازه‌ای قرار داده شده است‌. ولی نیروهای میدان قبلی از بین نرفته‌اند و از طرق مختلف هنوز می‌توانند تأثیراتی روی او بگذارند
خبر خوش بزرگی که پولس برای ما دارد، این است که ما دیگر مثل گذشته بردۀ زرخرید گناه (روم ۷:‏۱۴) نیستیم‌. ما می‌توانیم به گناه "نه‌" بگوییم و در مقابل آن بایستیم‌، یا حداقل از آن بگریزیم‌. ما دیگر محکوم به شکست دائمی در مقابل گناه نیستیم‌، شکستی که پولس آن را به روشنی در رومیان ۷:‏۱۳ به بعد توصیف کرده است‌. البته پولس در باب ۸ رومیان توضیح می‌دهد که این آزادی ما از اسارت گناه وقتی در تجربه ما واقعیت پیدا می‌کند که در اتحاد با عیسای زنده شده از مردگان زندگی کنیم‌. این حیات و قدرت قیامت مسیح است که به ما توانایی می‌بخشد تا در مقابل گناه بایستیم‌. و این از طریق روح‌القدس است که عیسای زنده در ما ساکن می‌شود و در ما کار می‌کند (اول قرنتیان ۱۵:‏۴۵، رومیان ۸:‏۹ و۱۰). کلام خدا به ما می‌گوید که اگر از روح پر باشیم و تحت هدایت و کنترل روح رفتار کنیم‌، مطابق خواسته‌ها و معیارهای انسان کهنه یا "جسم‌" زندگی نخواهیم کرد

زندگی در وضعیتی جدید
ولی در باب ۶ رومیان‌، پولس فقط انتقال از وضعیت اسارت به وضعیت آزادی را توضیح می‌دهد. و هدف او این است که نشان دهد که با توجه به وضعیت جدیدی که ما در آن قرار داریم‌، وضعیتی که در آن تحت خداوندی عیسی و قدرت روح او زندگی می‌کنیم‌، دیگر نمی‌توانیم و نباید به زندگی در گناه ادامه بدهیم‌. چونکه اگر این کار را بکنیم‌، این با وضعی که در آن قرار داریم و تعهداتی که این وضعیت تازه برای ما ایجاد می‌کند، در تناقض خواهد بود
مسئولیت و وظیفۀ جدید
نه تنها دیگر نمی‌توانیم و نباید به زندگی در گناه ادامه بدهیم‌، بلکه چون اکنون دیگر خداوند به ما آزادی عطا کرده‌، مسئول و مؤظف هستیم که در مقابل گناه بایستیم و اجازه ندهیم که گناه به حکومتش در زندگی ما ادامه دهد. پیروزی ما بر گناه بطور اتوماتیک و بدون همکاری و تلاش خود ما میسر نخواهد بود. زندگی اخلاقی مسیحی یک زندگی منفعل نیست بلکه یک زندگی فعال است‌. بنابر این از آیه ۱۱ به بعد پولس ما را ترغیب می‌کند که مطابق با وضعیت جدید و درواقع خلقت جدید خودمان زندگی کنیم‌. باید خود را با مسیح مرده بینگاریم‌. این‌، هم یک قدم ایمان است و هم یک قدم اطاعت‌
قدم ایمان است، چونکه در انجام آن باور می‌کنیم که با مسیح مرده‌ایم و از حاکمیت گناه آزادیم‌. و قدم اطاعت است چونکه با انجام آن ادعاها و مطالبات گناه را رد می‌کنیم و می‌گوییم که حاضر نیستیم در گناه زندگی کنیم‌. این ما هستیم که بعنوان اشخاص آزاد و به کمک روح‌القدس نباید بگذاریم که گناه بر ما حکم براند. این ما هستیم که نباید اعضای خود را بار دیگر تسلیم گناه بکنیم‌. خدا سهم خود را انجام داده و این دیگر سهم ما است‌. در تمام این قسمت پولس وجه امری را در خطاب به ایمانداران بکار می‌برد و این به روشنی نشان می‌دهد که اینها کارهایی است که ایمانداران باید انجام دهند. به عبارت دیگر، برخلاف آنچه بعضی وقتها گفته می‌شود، اخلاق مسیحی دست کشیدن از هر تلاش و خود را بطور منفعل تسلیم روح کردن نیست‌. این نقش فعال ما در کولسیان ۳:‏۱-‏۱۴ با روشنی هرچه بیشتر بیان شده است‌
شیطان تمام سعی خود را خواهد کرد که به ما بقبولاند که ما هنوز اسیر گناه هستیم و نمی‌توانیم به آن "نه‌" بگوییم‌. به‌محض اینکه در این کار توفیق یافت‌، واقعاً هم برما مسلط خواهد شد. پس باید دائماً به رومیان باب ۶ برگردیم و با اطمینان به کلام خدا، روی مرگ و قیام خودمان با مسیح حساب کنیم (آیه ۱۱). بایدبر این‌اساس‌قدم برداریم که ما خلقت تازه‌ای هستیم و پیروزی نهایی از آن ما است‌

! توبه یعنی چه

2007-05-28T13:42:00.000-07:00

عیسی فرمود:آن کسی که مردگان را زنده می کند و به ایشان زندگی می بخشد ،من هستم.هر که به من ایمان داشته باشد ،اگر حتی مانند دیگران بمیرد، بار دیگر زنده خواهد شد. و چون به من ایمان دارد، زندگی جاوید یافته، هرگز هلاک نخواهد شد.یوحنا25:11و26

توبه یعنی چه؟

توبه یعنی چه‌؟ چرا برای بعضی توبه کردن کاری است دشوار یا غیرممکن‌؟ چطور است که بعضی از ایمانداران‌، بعد از توبه باز همان گناهان را انجام می‌دهند؟ آیا یک ایماندار هم لازم دارد توبه کند؟ برای اینکه به این سؤالات پاسخ درست بدهیم‌، باید تعلیم کلام خدا را در خصوص توبه دقیق‌تر بررسی کنیم‌
پیام خداوند ما عیسی مسیح از همان آغاز بسیار روشن بود:‌ «توبه کنید زیرا ملکوت آسمان نزدیک است‌!» (متی ۴:‏۱۷). بعد از صعود مسیح به آسمان‌، پطرس به مردمی که در روز پنطیکاست به سخنان او گوش می‌دادند، فرمود:‌ "توبه کنید!" (اعمال ۲:‏۳۸
توبه دروازۀ ورود به ملکوت خداست‌. توبه نخستین قدم در جادۀ روحانیت است‌. توبه فصل اول کتاب حیات جاودانی است‌
باز شدن چشم‌
خداوند ما عیسی مسیح در حکایت "پسر گمشده‌"، معنی توبه را به‌گونه‌ای بسیار دقیق و روان‌شناسانه برای ما شکافت (لوقا ۱۵). در این حکایت می‌بینیم که پسر گمشده در اثر فشارها و مصائب زندگی‌، متوجه وضع وخیم خود می‌شود. مسیح فرمود:‌ «آخر به خود آمد!» (آیه ۱۷). نخستین قدم در فرایندِ بازگشتِ پسر گمشده بسوی پدر، همین بود:‌ او به خود آمد. به کلامی دیگر، چشمان او به روی وضعیت واقعی خود باز شد
او خود را آنطور که بود دید
این اساس و پایه روحانیت واقعی است‌. مشکل ما انسانها، چه ایماندار و چه بی‌ایمان این است که متوجه وضعیت خود نیستیم‌. خیلی از اوقات‌، ما خود را آنطور که هستیم نمی‌بینیم‌. ما خود را آنگونه می‌بینیم که دوست داریم ببینیم‌. ما تصویر ایده‌آلی از خویشتن می‌سازیم و تمام عمر، خود را با آن فریب می‌دهیم‌. کاش که همۀ ما بتوانیم مثل پسر گمشده وضعیت واقعی خود را ببینیم‌
مسیحیت تغییر دین نیست‌

ما ایمانداران وقتی می‌خواهیم کسی را بسوی مسیح رهبری کنیم‌، با یک مسأله حساس و حیاتی روبرو هستیم‌:‌ آیا او را مسیحی می‌کنیم یا کمکش می‌کنیم تا وضعیت خود را آنطور که هست ببیند؟ یکی از علل ضعف مسیحیان این است که از این "اساس و پایۀ محکم روحانیت‌" برخوردار نیستند. پایۀ زندگی روحانی ما سست است‌. مسیحیت یعنی هشیاری و آگاهی دائمی نسبت به خویشتن‌. مسیحیت یعنی دیدنِ فقر روحانی خود! مسیحیت یعنی باز بودنِ دائمی چشم‌
خودکاوی‌
چه آنانی که می‌خواهند برای نخستین بار توبه کنند، و چه آنانی که قبلاً توبه کرده و اکنون ایماندار هستند، باید همواره چشمان خود را به روی وضعیت خود باز نگاه دارند. مسیحیت تغییر دین نیست‌؛ مسیحیت یک زندگی هشیارانه و آگاهانه است‌؛ شخص مسیحی باید دائماً زندگی خود را تفتیش کند. او باید در نور زندگی کند (اول یوحنا ۱:‏۷). در نور، همه چیز آشکار است‌؛ همه چیز دیده می‌شود. یک مسیحی باید دائماً از طریق خودکاوی‌، بکوشد اشتباهات و کوتاهی‌های خود را بیابد و آنها را اصلاح کند و در راه اعتلای کنش و منش خود تلاش کند
تغییر فکر
پسر گمشده بعد از آنکه به خودآگاهی رسید، به خود گفت‌:‌ «برخاسته‌، نزد پدر خود می‌روم و بدو خواهم گفت‌...» (آیه ۱۸). به‌عبارت دیگر، وقتی پسر گمشده وضعیت خود را آنطور که بود دید، طرز فکر خود را تغییر داد
تغییر دیدگاه و نگرش‌، تغییر طرز فکر، نتیجۀ منطقی بازشدنِ چشم می‌باشد. اگر کسی چهرۀ ناآراستۀ خود را در آینه ببیند و هیچ فکری برای آراستنِ خود نکند، قطعاً شخص نامتعادلی است‌. هر گاه وضع واقعی خود را دیدیم‌، باید چاره‌ای بیندیشیم‌. باید نگرش و فکر خود را تغییر دهیم‌
هر تغییری در انسان‌، ابتدا از فکر شروع می‌شود. فکر شخص را عوض کنید تا رفتارش هم عوض شود. اینجاست که می‌بینیم عقاید و باورهای انسان چه نقش مهمی را در رفتار او ایجاد می‌کند. اینجاست که متوجه می‌شویم چرا پیروان ادیان مختلف منش و کرداری متفاوت دارند. مکتبی که به پیروانش محبت و گذشت و فروتنی و بزرگواری و راستی را تعلیم می‌دهد، در واقع بینش و نگرش و طرز فکر پیروان خود را به آنگونه شکل می‌دهد. اگر می‌خواهید رفتارتان در یک مورد خاص تغییر کند، ابتدا نظر و دیدگاهتان را در خصوص آن مورد تغییر دهید
عملی ساختنِ طرز فکر جدید
بعد از آنکه طرز فکر و نگرش انسان تغییر یافت‌، باید این تغییر را در عمل پیاده کند. پسر گمشده «در ساعت برخاسته‌، بسوی پدر خود متوجه شد...» (آیه ۲۰). انسان توبه‌کار متوجه خطای خود می‌شود، فکرش را در خصوص آن رفتارِ نادرست اصلاح می‌کند، و بعد از آن‌، قدمی عملی برای تغییر رفتار بر می‌دارد.
بسیاری از ما در مرحلۀ تغییر فکر باقی می‌مانیم‌. فکرمان را عوض می‌کنیم اما حاضر نیستیم در عمل کاری انجام دهیم‌. توبه واقعی در عمل دیده می‌شود

عملی ساختنِ دیدگاه جدید کاری است سنگین‌. باید بهایی پرداخت‌. این بها زیر پا گذاشتن عزت نفس‌مان است‌. دیگران شاید در مورد پسر گمشده چنین می‌گفتند:‌ "بالاخره از کردۀ خود پشیمان شد... او عرضۀ این کارها را ندارد... می‌دانستم که برمی‌گردد..." اما گفته دیگران برای او مهم نبود. او حاضر بود در این راه‌، تحقیر و تمسخر دیگران را بپذیرد
جبران‌
اما توبه واقعی به اینجا هم ختم نمی‌شود. بسیاری از اوقات لازم است رفتار گذشته را جبران کنیم‌. زکای باجگیر نه فقط روش زندگی خود را عوض کرد، بلکه بر آن شد که لطمات و صدماتی را که بر دیگران وارد ساخته بود، جبران کند (لوقا ۱۹:‏۱-‏۱۰).
بسیاری از اوقات ما از رفتار خود با دیگران پشیمان می‌شویم‌، احساس غم می‌کنیم‌، نزد خدا هم اعتراف می‌کنیم‌، اما به‌خاطر غرور و عزت نفس‌مان‌، حاضر نیستیم نزد طرف مقابل اعتراف کنیم و از او عذرخواهی نماییم و رفتارمان را جبران کنیم‌. یا اگر هم عذرخواهی می‌کنیم‌، هزار جور "اما و اگر" می‌آوریم و به‌نوعی تقصیر را به گردان او می‌اندازیم‌. توبه واقعی مستلزم عذرخواهی بدون قید و شرط است‌
خداوند عطا کند که چنین حالتی از توبه‌، نه فقط در نوایمانان‌، بلکه در همه ایمانداران همواره دیده شود. «خوشابحال مسکینان در روح‌، زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان است

تمعید چیست؟

2007-05-28T13:34:00.000-07:00

تمعید چیست؟

قریب به دو هزار سال پیش، مردی در بیابان‌های یهودیه ظهور کرد که از مردم می‌خواست از گناهان‌شان توبه کرده، تعمید بگیریند. این نبی، فردی بدوی بود؛ ملخ و عسل صحرایی می‌خورد و جامه‌هایی بافته شده از پشم شتر می‌پوشید. اسم او یحیای تعمیددهنده بود و اولین کسی است که در کتاب‌مقدس می‌خوانیم مردم را تعمید داده است

کتاب‌مقدس نخستین بار به‌هنگام معرفیِ یحیی تعمیددهنده به مبحث تعمید اشاره می‌کند. با توجه به برخی از آیات کتاب‌مقدس (نظیرِ انجیل متی ۳:۱‏-‏۱۲؛ انجیل مرقس ۱:‏۱-‏۸؛ انجیل لوقا ۳:‏۱- متوجه می‌شویم که تعمیدی که یحیی می‌داد، بیشتر تعمیدِ توبه بود. وقتی باجگیران می‌آمدند تا از دست یحیی تعمید بگیرند، یحیی به آن‌ها می‌گفت که چطور باید رفتار و رویۀ خود را عوض کنند‌. او فریادزنان می‌گفت: «توبه کنید! توبه و بازگشت کنید!» و سپس به‌تشریح تغییر و تحولی می‌پرداخت که می‌‌بایست در زندگی مردم ایجاد می‌شد. یحیی از فریسیان چه انتقادی داشت؟ او سرزنش‌‌کنان از آنان می‌خواست "میوه‌ای که نتیجۀ توبه است" از خود ظاهر سازند. فریسیان می‌خواستند صرفاً بیایند و تعمید بگیرند، اما حاضر نبودند رفتارشان را تغییر دهند. تمام کسانی که آماده بودند زندگی‌شان متحول شود، می‌توانستند تعمید بگیرند. اما کسانی که می‌خواستند به همان شیوه سابق زندگی کنند و حاضر نبودند در رفتار و رویه خود تجدیدنظر کنند، سرزنش می‌شدند و اجازه نداشتند تعمید بگیرند
عیسی در "حکم اعظم" که در انجیل متی ۲۸:‏۱۸-‏۱۹ آمده است، به شاگردان خود دستور می‌دهد که بروند و تمام امت‌ها را شاگرد ساخته، آن‌ها را به اسم پدر، پسر و روح‌القدس تعمید دهند. از نگاه عیسی، شاگردسازی و تعمید لازم و ملزوم و مکمّلِ یکدیگرند. همچنین عیسی هیچگاه شاگردان خود را تا قبل از مرگ و قیامش برای تعمید دادنِ مردم نفرستاد. درست است که عیسی در دوران حیاتِ خود بر زمین، شاگردان خود را فرستاد تا تعلیم دهند و راه را برای او آماده کنند، و هم‌زمان با مأموریتِ یحیی، شاگردان عیسی نیز مردم را تعمید می‌دادند، اما فرستادن شاگردان جهت تعمید مردم، تا قبل از صدور "حکم اعظم" در متی ۲۸، یعنی پس از قیام عیسی، هیچگاه مورد تأکید نبود
در اعمال رسولان ۱۹:‏۱-‏۷ می‌خوانیم که پولس در سفر به قرنتس متوجه می‌شود که مردمِ آن‌جا تنها به شیوۀ یحیی، یعنی به تعمیدِ توبه، تعمید گرفته‌اند. این مردم در مورد عیسی چیزی نشنیده بودند، و به همین جهت پولس آن‌ها را به شیوۀ عیسی تعمید داد. بنابراین ظاهراً نحوۀ تعمید از زمان یحیی به‌طور کلی فرق کرده بود. پس بیایید ببینیم بین تعمیدی که امروزه مرسوم است و تعمیدی که یحیی بدان موعظه می‌کرد چه تفاوتی موجود است
بر اساس اعمال رسولان ۲:‏۳۸ می‌دانیم که تعمیدی که امروزه مرسوم است کماکان تعمیدِ توبه است، اما عنصر دیگری نیز به این تعمید افزوده شده است. امروزه تعمید حاویِ مفهومِ نمادینی است که در روزگار یحیی وجود نداشت، بلکه پس از مرگ و قیام مسیح بوجود آمد. آیین تعمید اکنون دیگر صرفاً نشانۀ توبه نیست (هرچند دربرگیرندۀ این عنصر حیاتی هست)، بلکه علاوه بر توبه، اعلامِ این حقیقت مهم نیز هست که ما با مسیح دفن شده‌ایم و به هنگام رستاخیز مردگان با او قیام خواهیم کرد (رومیان ۶:‏۱-‏۴). تعمید اکنون دیگر صرفاً بازگشت از گناه نیست، بلکه همچنین بیانگر این نکته است که نسبت به گناه مرده‌ایم، و اعلامِ این امید است که در آینده به هنگام قیامت مردگان، به مسیح خواهیم پیوست
چرا باید تعمید بگیریم؟
کتاب‌مقدس به ایمانداران دستور می‌دهد که تعمید بیابند. در هیچ جای کتاب‌مقدس نمی‌خوانیم که تعمید امری د‌ل‌بخواهی یا اختیاری باشد. هر کس که عیسی را به‌عنوان خداوند خود پذیرفته و از گناهان خود توبه کرده است، باید تعمید بگیرد. دلیل تعمید این است که تغییر و تحول و توبه‌ای را که در زندگی‌مان پدید آمده است از این طریق به‌طور سمبولیک نشان می‌دهیم، و این واقعیت را اعلام می‌نماییم که در آینده با مسیح برخواهیم خاست
تعمید، نمادی مرئی از ایمان است، اما اغلب با خود نجات اشتباه گرفته می‌‌شود. خیلی مهم است توجه داشته باشیم که تعمید نمی‌گیریم تا چیزی اتفاق بیفتد، بلکه تعمید می‌گیریم چون چیزی اتفاق افتاده است. مردم تعمید نمی‌گیرند تا ایماندار شوند، بلکه تعمید می‌گیرند چون ایماندار هستند. نجاتِ شخص به داشتن تعمید بستگی ندارد، اما تعمید باید در پیِ نجات عملی شود. در اعمال رسولان می‌خوانیم که کرنلیوس پس از آنکه از روح‌القدس پر شد تعمید گرفت، که آشکارا نشان می‌دهد او نخست نجات پیدا کرده بود و بعد تعمید گرفت.
چطور باید تعمید گرفت؟
با نگاهی به فرقه‌های مختلف مسیحی متوجه می‌شویم که تعمید گرفتن انواع و اَشکال مختلف دارد. برخی کلیساها افراد را غسل تعمید می‌دهند و به‌طور کامل در آب فرو می‌برند، و برخی دیگر صرفاً بر آن‌ها آب می‌پاشند. ببینیم کتاب‌مقدس در این‌باره چه تعلیم می‌دهد؟
کتاب‌مقدس در این‌باره که ایمانداران را دقیقاً به چه صورت باید تعمید داد دستور صریحی نمی‌‌دهد. با توجه به‌معنای سمبولیک تعمید، درمی‌یابیم که تعمید هم نمایانگرِ دفن شدن است و هم نشانۀ قیام
بنابراین فرو بردن ایمانداران در آب (غسل تعمید) عملِ دفن شدن را بهتر از پاشیدنِ آب بر آن‌ها نشان می‌دهد. در کتاب‌مقدس می‌خوانیم که وقتی یحیی در رود اردن تعمید می‌داد: «عیسی از آب برآمد» (انجیل متی ۳:‏۱۶)، که تلویحاً بدان معناست که او به‌هنگام تعمید به‌طور کامل در آب فرو برده شد
بااینحال گرچه ظاهراً در کتاب‌مقدس تعمید به‌شیوۀ فرو رفتن در آب انجام می‌شده است، در هیچ جا به ما چنین دستوری داده نمی‌شود. تعمید دادن به اسم پدر، پسر و روح‌القدس بسیار مهم‌تر است از اینکه ایمانداران به چه صورت تعمید می‌گیرند. بهتر است کسی به شیوۀ پاشیدن آب تعمید بگیرد ولی از گناهان خود توبه کرده و به عیسای مسیح ایمان آورده باشد، و تعمیدش به اسم پدر، پسر و روح‌القدس باشد، تا اینکه کسی با فرو رفتن در آب تعمید بگیرد ولی توبه نکرده باشد. آنچه در وهلۀ نخست مهم است نه چگونگیِ تعمید گرفتنِ شخص، بلکه علتِ تعمید گرفتنِ اوست. بااینحال اگر می‌خواهید دقیقاً به شیوه‌ای که در کتاب‌مقدس معمول بوده تعمید بگیرید، به‌نظر می‌رسد برگِ برنده با شیوۀ فرو رفتن در آب باشد
چه وقت باید تعمید گرفت؟
در عهدجدید، تعمید همیشه در پیِ ایمان آوردن و توبه کردنِ اشخاص صورت می‌گرفت. افراد معمولاً بلافاصله پس از ایمان آوردن به عیسی مسیح، تعمید می‌گرفتند. امروزه برخی کلیساها اطفال را نیز تعمید می‌دهند. برخی دیگر از کلیساها افراد نوایمان را بلافاصله تعمید نمی‌دهند. ببینیم نظر کتاب‌مقدس در این‌باره چیست؟
در هیچ جای کتاب‌مقدس نمی‌خوانیم که اطفال یا نوزادان تعمید گرفته باشند. تعمید همیشه پس از توبه و ایمان است، اما هیچگاه پس از تولد نیست. غیرممکن است که نوزادان بتوانند ایمان بیاورند یا توبه کنند، و از این رو تعمید گرفتن‌شان نیز بی‌معناست. گذشته از این، کسانی که در بدو تولد تعمید داده می‌شوند ممکن است با رسیدن به سن بلوغ دچار ابهام و سردرگمی شوند، و تصور کنند از آن‌جا که در کودکی تعمید گرفته‌اند دیگر نیازی به توبه و تولد تازه ندارند. تعمید دادن نوزادان ممکن است باعث شود در آن‌ها نوعی احساس امنیت کاذب در مورد نجات به‌وجود آید - امنیتی که مطابق کتاب‌مقدس نیست. اگر والدین می‌خواهند تولد نوزادشان با نوعی مراسم دینی همراه باشد، می‌توانند او را به‌جای تعمید دادن، در کلیسا به خداوند تقدیم نمایند و از کشیش بخواهند برای‌ نوزادشان دعا کند.
همچنین بسیاری از کلیساها تنها پس از مدت‌ها انتظار به نوایمانان اجازه تعمید می‌دهند. این امر می‌تواند باعث شود فردِ نوایمانان احساس سرخوردگی کرده، فکر کند به او به‌عنوان عضو درجه دوی کلیسا نگریسته می‌شود. علتِ دوران انتظار یا قائل شدن پیش‌شرط جهت تعمید افراد نوایمان، امنیتِ خود آن‌هاست، و هدف از این کار به‌هیچ وجه دلسرد کردنِ شخصِ تازه‌ایمان نیست. اکثر اشخاصی که در دوران عهدجدید تعمید می‌گرفتند از زمینۀ یهود بودند و اصولاً کلیسا از بطن چنین فرهنگی ظهور کرد. به‌همین جهت کسانی که به مسیح ایمان می‌آوردند اغلب دقیقاً می‌دانستند چه می‌کنند و ایمان آوردن به مسیح به چه معناست. کسانی که از سایر زمینه‌های فرهنگی به مسیح ایمان می‌آورند گاه برای درکِ کامل تصمیمی که گرفته‌اند به‌مدت زمان بیشتری احتیاج دارند. نیز مهم است که نوایمانان به‌خوبی دریابند که تعمید براستی به چه معناست، و به چه معنا نیست. خیلی‌ها تصور می‌کنند با تعمید گرفتن خواهند توانست در کلیسای خود به مقام و منصبی برسند، یا اینکه وضعیت پناهندگی‌شان درست خواهد شد. برخی نیز فکر می‌کنند با تعمید گرفتن نجاتِ‌شان تضمین است. دوران انتظار قبل از تعمید که اغلب با گذراندنِ سلسله دروسی در این رابطه همراه است، به فردِ نوایمان کمک خواهد کرد ایمانِ تازه‌یافتۀ خود را به‌درستی درک کند و به مفهوم تعمیدی که خواهد گرفت به‌خوبی پی ببرد. قائل شدنِ چنین دوران انتظاری به‌هیچ وجه به این معنا نیست که فرد نوایمان در ایمان خود ضعیف است یا ایمانش حقیقی نیست. تعمید گرفتن به این معنا نیست که فرد ایماندار از این پس "مورد قبول" است
نوایمانانی که هنوز در انتظار تعمید بسر می‌برند یا در شرایطی قرار دارند که کسی نیست آن‌ها را تعمید دهد، نباید نومید شوند. بلکه در عوض باید برای موضوع تعمید خود دعا کنند و کماکان زندگی خود را بر اساس تعالیم کتاب‌مقدس وفق دهند. زندگی دگرگون‌شدۀ یک ایماندار توبه کرده بسیار مهم‌تر است از موضوع تعمید. اگر ایمانداری براستی به مسئولیت‌هایی که دارد عمل کند و آن‌ها را جدی بگیرد، هنگامی که فرصتِ تعمید فرارسد، آماده خواهد بود
بسیاری از ایماندارانِ منتظرِ تعمید، مشتاقانه در انتظار روزی هستند که بتوانند از طریق مراسم تعمید شهادت دهند که نسبت به گناه و زندگی کهنۀ گذشته خود مرده‌اند - تعمیدی که سمبول حیاتِ تازه‌ای است که احتمالاً پیشاپیش از آن برخوردار بوده و آن را تجربه کرده‌اند. کسانی که تعمید گرفته‌اند باید در زندگیِ تازۀ خود شادی کنند، و کماکان هر روزه صلیب خود را برداشته، به زندگی سابقِ خود پشت کنند. تمام ایمانداران باید به‌خاطر داشته باشند که ارزشِ سمبولِ تعمید صرفاً در گروِ حقیقتی است که واقعۀ تعمید در زندگی‌های‌شان منعکس می‌کند - این‌که نسبت به گناه مرده‌اند و از این پس در مسیح زندگی می‌کنند

تثلیث؟

2007-05-28T13:05:00.000-07:00

تثلیث؟

تثلیث‌ شاید بحث‌انگیزترین‌ موضوع‌ مسیحیت‌ باشد. مسیحیان‌ آن‌ را درست‌ درک‌ نمی‌کنند و غیرمسیحیان‌ به‌ آن‌ حمله‌ می‌کنند. مسیحیان‌ می‌گویند که‌ تثلیث‌ را باید با دل‌ درک‌ کرد نه‌ با عقل‌ و غیرمسیحیان‌ آن‌ را خلاف‌ عقل‌ و منطق‌ می‌دانند. بعضی‌ از مسیحیان‌ برای‌ درک‌ آن‌ و اثباتش‌ به‌ دیگران‌، متوسل‌ به‌ توضیحات‌ ریاضی‌ و اَشکال‌ هندسی‌ و تشریحات‌ علمی‌ می‌شوند.
آیا اعتقاد به‌ واحد بودنِ خدا مسأله‌ای‌ را در خصوص‌ ذات‌ خدا حل‌ می‌کند؟
اساساً چرا باید چنین‌ مُعضلی‌ مطرح‌ باشد که‌ برای‌ اثباتش‌ لازم‌ باشد اینقدر تلاش‌ کرد؟ چرا باید ثابت‌ کرد که‌ سه‌ شخصیت‌ یا سه‌ اُقنومِ تثلیث‌ یک‌ خدای‌ "واحد" را تشکیل‌ می‌دهد؟ مگر اعتقاد به‌ واحد بودنِ خدا مسأله‌ای‌ را در خصوص‌ ذات‌ خدا حل‌ می‌کند؟ یعنی‌ اگر ثابت‌ شد که‌ خدا از لحاظ‌ عددی‌ "یکی‌" است‌، همه‌ چیز دربارۀ‌ او قابل‌ درک‌ می‌شود؟! تازه‌ ممکن‌ است‌ کسی‌ بپرسد یکتا بودن‌ خدا یعنی‌ چه‌؟ مثلاً اگر کسی‌ بگوید "فلان‌ کس‌ یگانه‌ و یکتاست‌"، همه‌ مسائل‌ در خصوص‌ او حل‌ شده‌ است‌؟ آیا "یکتا بودنِ فلان‌ کس‌" به‌ این‌ معنی‌ است‌ که‌ او یک‌ تکه‌ گوشت‌ به‌صورت‌ "توپ‌" است‌ و در درون‌ خودش‌ هیچ‌ تقسیم‌بندی‌ و اعضای‌ مختلف‌ ندارد؟!
این‌ سؤالات‌ به‌خودی‌ خود، مسأله‌ را روشن‌ می‌سازد. وقتی‌ می‌گوییم‌ فلان‌ کس‌ یکتاست‌ یا یکی‌ است‌، طبیعی‌ است‌ که‌ منظورمان‌ این‌ نیست‌ که‌ وجود آن‌ شخص‌ فاقد دست‌ و پا و اندام‌ها و اعضای‌ مختلف‌ است‌، بلکه‌ منظور این است‌ که‌ او دارای‌ "اراده‌" و "هویت‌" واحد است‌ و نظیر او نیست‌؛ یعنی‌ اینکه‌ تمام‌ اندام‌ها و اعضای‌ او در یک‌ مسیر و در جهت‌ تحقق‌ یک‌ هدف‌ فعالیت‌ می‌کنند. همین‌ امر در خصوص‌ خدا نیز صادق است‌.
آیا اساساً انسان‌ قادر است‌ وجود خالق‌ خود را دقیقاً ادراک‌ کند؟
اما در اینجا یک‌ سؤال‌ دیگر مطرح‌ می‌شود. آیا تصور می‌کنید اساساً مغز ۱۴۰۰ گرمی‌ انسان‌، و تفکر و درک‌ محدود او، قادر است‌ وجود خالق‌ خود را ادراک‌ کند؟ تا چه‌ برسد به‌ اینکه‌ آن‌ را "به‌درستی‌" و با "دقت‌ علمی‌" تعریف‌ و توصیف‌ کند؟ آیا یک‌ پشه‌ می‌تواند به‌ وجود انسان‌ آگاهی‌ و شعور داشته‌ باشد و بعد هم‌ بتواند آن‌ را برای‌ سایر پشه‌ها توصیف‌ و تشریح‌ کند؟
انسان‌ هیچگاه‌ نخواهد توانست‌ به‌ چگونگی‌ و ماهیت‌ وجود خالق‌ خود وقوف‌ و آگاهی‌ بیابد. اما خالقْ خود را تا آنجا که‌ برای‌ درک‌ انسان‌ مقدور بوده‌، شناسانده‌ است‌. همانطور که‌ یک‌ شخص‌ بالغ‌ به‌ هنگام‌ توضیح‌ یک‌ مطلب‌ پیچیده‌ به‌ یک‌ کودک‌، می‌کوشد موضوع‌ را در چارچوب‌ درک‌ و فهم‌ طفل‌ و در قالب‌ کلمات‌ قابلِ درک او تشریح‌ کند، خدا نیز در مورد بشر همین‌ شیوه‌ را به‌کار برد. کلمات‌ و اصطلاحاتی‌ که‌ خداوند در کتاب‌مقدس‌ برای‌ معرفی‌ خود به‌کار برده‌، الزاماً دقیقاً عین‌ ماهیت‌ او را بر ما آشکار نمی‌کند. ما فقط‌ "سایه‌ای‌" از وجود مبارک‌ او را می‌توانیم‌ بشناسیم‌. مهم‌تر از همه‌، باید این‌ واقعیت‌ را بپذیریم‌ که‌ آگاهی‌ ما از وجود خدا بسیار محدود است‌. او فقط‌ آن‌ مقدار از وجود خود را بر ما آشکار فرموده‌ که‌ ما قادر به‌ درکش‌ بودیم‌ و لازم‌ بود بدانیم‌.
اما جالب‌ اینجاست‌ که‌ کلمه‌ یا اصطلاح‌ "تثلیث‌" اساساً در کتاب‌مقدس‌ به‌کار برده‌ نشده‌ است‌. کلمۀ‌ یونانی‌ مترادف‌ با تثلیث‌، اولین‌ بار توسط‌ تئوفیلوس‌، اسقف‌ انطاکیه‌، به‌کار برده‌ شد. هدف‌ او این‌ بود که‌ خدا را آنطور که‌ در کتاب‌مقدس‌ معرفی‌ شده‌، به‌ فیلسوفانِ بت‌پرست‌ بشناساند. در نتیجه‌، طبیعی‌ است‌ که‌ سعی‌ ما نباید این‌ باشد که‌ اصطلاح‌ "تثلیث‌" را درک‌ یا تشریح‌ کنیم‌، بلکه‌ باید تعلیم‌ کتاب‌مقدس‌ را دربارۀ‌ ذات‌ و وجود خدا درک‌ کنیم‌. باید به‌ تمام‌ قسمت‌های‌ کتاب‌مقدس‌ رجوع‌ کنیم‌ تا ببینیم‌ راجع‌ به‌ خالق‌ چه‌ می‌گوید.
پسر یگانه‌ در آغوش‌ پدر
آنچه‌ که‌ از کتاب‌مقدس‌ به‌روشنی‌ استنباط‌ می‌شود، وجودِ یک‌ خدای‌ آفریدگار است‌. این‌ آفریدگار، یکتاست‌ و شریک‌ و همتا ندارد. در کتاب‌ آسمانی‌ تصریح‌ شده‌ که‌ این‌ خدا برای‌ انسان‌ "نادیدنی‌" است‌. اما در عهدعتیق‌ اشاراتی‌ هست‌ که‌ بعضی‌ از انسان‌ها، صورت‌ و شباهتی‌ از "همین‌" خدای‌ نادیدنی‌ را دیده‌اند. از این‌ بخش‌ها از عهدعتیق‌ روشن‌ است‌ که‌ گرچه‌ "آن‌"خدای‌ نادیده‌ در مکان‌ بلند خود در آسمان‌ قرار دارد، صورتی‌ قابل‌ رؤیت‌ از او بر بشر ظاهر شده‌ و با او سخن‌ گفته‌ است‌، در عین‌ حال‌ که‌ این‌ صورتِ قابلِ رؤیت‌، هم‌ذات‌ با آن‌ وجودِ نادیدنی‌ می‌باشد.
اما در عهدجدید این‌ مسأله‌ بسیار روشن‌ و واضح‌ می‌گردد. از انجیل‌ یوحنا باب‌ اول‌، آیات‌ ۱ تا ۱۸ روشن‌ است‌ که‌ وجودِ متبارکی‌ هست‌ به‌نام‌ "پدر". در آغوش‌ این‌ "پدر" وجود دیگری‌ هست‌ به‌نام‌ "پسر یگانه‌" (آیۀ‌ ۱۸). همانطور که‌ هر فرزندی‌ از ژن‌ والدین‌ خود می‌باشد و همۀ‌ خصوصیات‌ فیزیکی‌ و روانی‌ آنان‌ را به‌ ارث‌ می‌برد، این‌ "پسر یگانه‌" نیز تمام‌ خصوصیات‌ "پدر" را به‌ ارث‌ برده‌ است‌ و در اصطلاح‌ الهیاتی‌، "هم‌ذات‌" با اوست‌. پدر و پسر از یک‌ ذات‌ هستند؛ یعنی‌ هر دو به‌ یک‌ اندازه‌ از ذات‌ الهی‌ برخوردار هستند. به‌علاوه‌، طبق‌ همین‌ آیۀ ۱۸، می‌دانیم‌ که‌ این‌ "پسر یگانه‌" وظیفه‌ داشته‌ که‌ آن‌ "خدای‌ نادیده‌" را بر بشر آشکار سازد.
اما از همین‌ آیۀ‌ ۱۸ یک‌ نکتۀ‌ مهمِ دیگری‌ در خصوص‌ تثلیث‌ کشف‌ می‌کنیم‌. در این‌ آیه‌ آمده‌ که‌ «پسر یگانه‌ در آغوش‌ پدر است‌». این‌ عبارت‌ کاملاً روشن‌ می‌سازد که‌ پدر و پسر از نظر عددی‌ دو نیستند، بلکه‌ یک‌ هستند. پسر در آغوش‌ پدر است‌، یعنی‌ جزئی‌ از وجود اوست‌، در اوست‌، و از او جدا نیست‌. گرچه‌ از یکدیگر متمایز و قابل‌ تشخیص‌ هستند، اما دو نیستند، کمااینکه‌ خداوند ما نیز خود فرمود که‌ «من‌ و پدر یک‌ هستیم‌»، و یا جای‌ دیگر فرمود:‌ «من‌ در پدر هستم‌ و پدر در من‌ است‌» (یوحنا ۱۴:‏۱۱).
در رساله‌ به‌ عبرانیان‌ نیز به‌ ذات‌ الهی‌ اشاره‌ می‌کند و می‌فرماید:‌ «آن‌ پسر فروغ‌ جلال‌ خدا و مظهر کامل‌ وجود اوست‌ و کائنات‌ را با کلام‌ پر قدرت‌ خود نگه‌ می‌دارد...» (عبرانیان‌ ۱:‏۳، انجیل‌ شریف‌). پسر فروغ‌ جلال‌ خداست‌، یعنی‌ اشعه‌ و درخشش‌ جلال‌ خداست‌. همانطور که‌ اشعه‌ و نور خورشید از خورشید جدا نیست‌، پسر نیز از پدر جدا نیست‌. درضمن‌ می‌فرماید که‌ پسرْ مظهرِ کاملِ وجودِ خداست‌؛ یعنی‌ هرچه‌ که‌ خدا بود، او نیز بود.
همین‌ آیه‌ و نیز آیات‌ ۱ تا ۳ از باب‌ اول‌ انجیل‌ یوحنا به‌ یک‌ نکتۀ‌ دیگر درباره‌ خدای‌ پدر و پسر اشاره‌ می‌کنند. و آن‌ این است‌ که‌ پسر از جانب‌ خدای‌ پدر، عامل‌ آفرینش‌ بوده‌ است‌. به‌عبارت‌ دیگر، خدای‌ پدر، این‌ فکر کل‌، طرح‌ آفرینش‌ را ریخته‌، و پسر از جانب‌ او این‌ طرح‌ را اجرا کرده‌ است‌.
این‌ "پسر یگانه‌" که‌ فروغ‌ جلال‌ خدا و مظهر کامل‌ وجود اوست‌، در مقطعِ خاصی‌ از زمان‌، از "آغوش‌ پدر" به‌ این‌ جهان‌ آمد، "جسم‌ گردید" و برای‌ مدتی‌ معین‌ «میان‌ ما ساکن‌ شد» (یوحنا ۱:‏۱۴) تا «پس‌ از آنکه‌ آدمیان‌ را از گناهانشان‌ پاگ‌ گردانید، در عالم‌ بالا در دست‌ راست‌ حضرت‌ اعلی‌ نشست‌»(عبرانیان‌ ۱:‏۳).
درواقع‌، عیسی‌، پسر یگانۀ‌ پدر، برای‌ مدتی‌ از آغوش‌ پدر جدا شد، به‌ این‌ جهان‌ آمد و باز جهان‌ را گذارد و به‌ آغوش‌ پدر بازگشت‌. در همه‌ حال‌، حتی‌ زمانی‌ که‌ پسر یگانه‌ در جسم‌، در این‌ جهان‌ بود، خدای‌ پدر، این‌ فکر کل‌، در آسمان‌ بر کرسی‌ اقتدار نشسته‌ بود و همه‌ چیز را تحت‌ کنترل‌ داشت‌.
حال‌، اگر به‌ این‌ شکل‌ به‌ مسألۀ‌ تثلیث‌ و پسر خدا بودنِ عیسی‌ بنگریم‌، مسأله‌ کمی‌ ساده‌تر از اثبات‌ فلسفی خودِ تثلیث‌ می‌گردد. یک‌ خدا هست‌، پسر در آغوش‌ اوست‌ و روح‌القدس‌ نیز روح‌ اوست‌، همانگونه‌ که‌ روح‌ انسان‌ چیزی‌ جدا از وجود او نیست‌. پس‌ سه‌ خدا وجود ندارد. پدر و پسر و روح‌القدس‌ هر سه‌، وجودِ یک‌ خدای‌ واحد را تشکیل‌ می‌دهند.

انسان چه باید بکند تا نجات یابد؟

2007-05-27T15:24:00.000-07:00

انسان چه باید بکند تا نجات یابد؟

انسان چه باید بکند تا به وسیله خدا بخشیده شود و از گناه نجات یابد؟

دوست گرامی ، می خواهیم به سوالی بپردازیم که برای من وشما وتمام مردم جهان اهمیت فراوانی دارد . چون به خوبی می دانیم که گناهکاریم باید از خدا در خواست کنیم که به ما نشان دهد که چه باید بکنیم تا او ما راببخشدو به حضور خود قبول فرماید . به طوری که می دانید عقاید مختلف فراوانی در این مورد وجود دارد . برخی از مردم فکر میکنند که چون از نژاد بخصوصی هستند و یا پیرو مذهب مخصوصی می باشند بدون شک مورد قبول خدا خواهند بود . عده ای دیگر معتقدند که به وسیله انجام کارهای نیک می توانند کارهای شرارت امیز خویش را جبران نموده و بدین طریق نجات خود را بدست اورند. بعضی هم امید وارند که یکی از انبیا یامقدسین برای انها دعاخواهد نمود و خدا را راضی خواهد کرد که انان را ببخشد. لیکن کتاب مقدس به ماتعلیم می هد که به وسیله هیچ یک از این راه ها نمی توانیم نجات ابدی را بدست اوریم . هیچ کس به انداه کافی خوب نیست که مورد قبول خدای قدوس قرار گیرد

ایا دیگر امیدی برای ما گناهکاران موجود نیست؟ بلی ، خدا را سپاس باد امیدی برای ما وجود دارد . انچه ما نتوانستیم برای خویشتن انجام دهیم و انچه هیچ پیامبری نتوانست برای ما انجام دهد ، خدا بر اثرمحبت عظیم خویش انجام داده است . کتاب مقدس می گوید : و او است کفاره به جهت گناهان ما و نه گناهان ما فقط بلکه به جهت تمام جهان نیز... خون پسر خدا او عیسی مسیح ما را از هر گناه پاک می سازد ... اگر به گناهان خود اعتراف کنیم او امین و عادل است تا گناهان ما را بیامرزد و ما را از هر ناراستی پاک سازد...اول یوحنا 2:2 و 7:1و9

بنا بر این می بینیم که راهی که خدا برای ما گناهکاران گشوده است تا به وسیله ان بسوی او بیائیم و مورد قبول او واقع شویم این است که به عیسی مسیح یعنی قربانی واقعی گناه ایمان اوریم و راه دیگری موجود نیست . زیرا عیسی می فرماید: من راه و راستی وحیات هستم ، هیچ کس نزد پدر جز به وسیله من نمی اید . ..یوحنا 14:6 خدا پسر خود را فرستاد تا همه مردم جهان را نجات بخشد و عیسی همه رادعوت می کند که بسوی او بیایند . او گفت هرگز کسی را که بسویش می اید رد نخواهد نمود . معنی این فرمایش این است که هر کس در این جهان از گناه خویش متنفر شود و صمیمانه توبه کند و مسیح را که پسر خدا است به عنوان نجات دهنده خود بپذیرد حتما بخشیده خواهد شد هر کس اعم از پیر و جوان ، فقیر و دولتمند، تحصیل کرده و بی سواد، بد و خوب ، می توانند بسوی ا و بیاید . لیکن باید دانست که ایمان به مسیح فقط این نیست که به طور سطحی او را پسر خدا بدانیم . معنی ایمان به مسیح این است که خود را به او بسپاریم همانطور که یک نفر بیمار خود را به دست های دکتر حاذقی می سپارد و به او اعتماد دارد که وی را شفا خواهد بخشید

ما مسیحیان خوشحالیم که مسیح بر عکس موسی و سایر انبیای گذشته مرده نیست و در قبر قرار ندارد . او زنده است ورحا با ما می باشد . همانطوری که او در وقتی که چون انسانی در فلسطین زندگی می کرد ، بیمارانی را که نزدش می امدند شفا می بخشید ، می تواند امروز هم مانند گذشته ما را نجات دهد. عیسی مانند نور خورشید ، هم در زمین با ما است و هم در اسمان با پدر سماوی خود می باشد . او همیشه در حضور پدر است و در انجا برای انانی که به او ایمان دارند پیوسته دعا می کند . کتاب مقدس می گوید : از این جهت نیز قادر است که انانی را که به وسیله وی نزد خدا ایند نجات بی نهایت بخشد چونکه دائما زنده است تا شفاغت ایشان را بکند. عبرانیان 25:7 . مرگ او روی صلیب برای ما و دعای دائمی او جهت ما نه فقط برای نجات ایمانداران از جهنم موثر می باشد بلکه می تواند انها را در وقتی که در این جهان شریر زندگی می کنند پاک و مقدس نگه دارد. دوست گرامی ، من با کمال صمیمیت دعا می کنم که شما و همه کسانی که جوینده خدا هستید ، حاضر باشید این هدیه نجات الهی توسط مسیح را بپذیرید . هیچ کس نمی تواند نجات را بخرد ولی خدا ان را به عنوان هدیه ای مجانی به ما عطا می فرماید به شرطی که ما دست های ایمان را بسویش دراز کرده وان را بپذیریم

com to me, all you who are weary and burdend, and. I will give you res

matthaus(11:28-30

به سراق من ایید ای تمامی زحمتکشان من شما را ارامش خواهم داد

متی 11: 30.28

اراده خدا شفای توست

2007-05-27T12:10:00.000-07:00

اراده خدا شفای توست

یکی از بزرگترین و معمولترین سئوالاتی که امروز پرسیده میشود این نیست که آیا خدا قادر است که شفا ببخشد، بلکه آیا شفا مطابق اراده خدا است؟ یا آیا اراده خدا شفای ما است؟ جواب این است: بلی حتمی

زمانی که ما احتیاج داریم تا اراده خدا را در مورد خاصی بدانیم باید به کلام خدا مراجعه کنیم، زیرا کلام خدا در واقع اراده اوست. همچنین کلام خدا در مزمور 119: 89 میفرماید: ای خداوند کلام تو تا ابدالاباد در آسمانها پایدار است. و لوقا 21: 33 میفرماید: آسمان و زمین زایل میشود لیکن سخنان من زایل نخواهد شد
موضوع شفا کاملا در کلام خدا مشخص است. اکثر ما این را میدانیم که خدا بر روی صلیب بزرگترین مشکل انسان را که گناه باشد از بین برد. او عیسی مسیح تنها فرزند خود را فرستاد تا برای ما قربانی شود
اشعیا53: 5 " و حال آنکه به سبب تقصیرهای ما مجروح و به سبب گناهان ما کوفته گردید و تادیب سلامتی ما بر وی آمد و از زخمهای او ما شفا یافتیم. جمیع ما مثل گوسفندان گمراه شده بودیم و هریکی از ما به راه خود برگشته بود و خداوند گناه جمیع ما را بروی نهاد
اول پطرس 2: 24 " که خود گناهان ما را در بدن خویش بردار متحمل شد تا از گناه مرده شده، به عدالت زیست نماییم که به ضربهای او شفا یافته اید
اشعیا نبی در آیات بالا اراده خدا را در مورد شفا به روشنی بیان میکند ....از زخمهای او ما شفا یافتیم..... و پطرس نیز در آیات بالا به این موضوع اشاره میکند.....که به ضربهای او شفا یافته اید..... اشعیا آمدن مسیح و نجات دنیا را نبوت کرد و پطرس شاهد عینی بر انجام این نبوت بود. پطرس، زمانی که سربازان رومی مسیح را شکنجه میکردند و او را بر صلیب میخکوب میساختند، آنجا بود و تمام این وقایع را با چشمان خود دید. بیایید با هم به چند آیه دیگر از کلام خدا نگاه کنیم
متی 8: 16-17
اما چون شام شد ، بسیاری از دیوانگان را به نزد او آوردند و محض سخنی ارواح را بیرون کرد و همه مریضان را شفا بخشید. تا سخنی که به زبان اشعیا نبی گفته شده بود تمام گردد که " اوضعفهای ما را گرفت و مرضهای ما را برداشت
زمانی که عیسی بر روی زمین بود و مردم را شفا میداد، او نبوت اشعیا را به انجام میرساند... با زخمهای او ما شفا یافتیم.....عزیزان، شفا یکی از هدایایی است که خدا بر روی صلیب برای ما مهیا ساخت. مطابق کلام خدا، عیسی مسیح نه تنها بر روی صلیب برای گناهان ما مرد و از مردگان برخواست بلکه مصلوب شدن او، شفا را نیز برای ما به ارمغان آورد. همانطور که نجات از آن ما میباشد، شفا نیز از آن ما است
وقتی مزمور را میخوانیم، بار دیگر با این حقیقت روبرو میشویم

مزمور103: 1-3
ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و هر چه در درون من است نام قدوس او را متبارک خواند. ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و جمیع احسانهای او را فراموش مکن! که تمام گناهانت را می آمرزد و همه مرضهای تو را شفا میبخشد.
در آیه سه میخوانیم......تمام مرضهایت.....نه چند مرض، بلکه تمام مرضهایت. کلمه "تمام" شامل همه مرضها میشود. سرماخوردگی، سردرد، درد معده، همه نوع سرطان و بیماری قلب....هر مرض. در این کار نجات بخش خدا، ما از همه مرضها آزاد شده ایم. او مضروب شد، مصلوب شد و از مردگان برخواست تا نه تنها روح ما را نجات دهد، بلکه در طی زندگی زمینی خود نیز از هرگونه مرضی آزاد باشیم.
بیایید با هم به آیاتی دیگر از کلام خدا نگاه کنیم
لوقا5: 12- 13
و چون او در شهری از شهرها بود ناگاه مردی پر از برص آمده، چون عیسی را بدید، به روی در افتاد و از او درخواست کرده، گفت: خداوندا، اگر خواهی میتوانی مرا طاهر سازی. پس او دست آورده، وی را لمس نمود و گفت: میخواهم طاهر شو. که فورا برص از او زایل شد
از این آیات میتوان اراده خدا را بطور واضح دانست. خداوند مایل است تا مرضهای ما را شفا دهد.
مشکل مردم در ایمان داشتن این حقیقت نیست که عیسی دوهزار سال پیش بر روی زمین قادر به شفای مریضان بود، حتی مشکل ایشان در باور این حقیقت نیز نیست که خداوند قادر است امروز نیز شفا دهد. بلکه مشکل بسیاری در قبول این حقیقت است که عیسی مسیح خداوند مایل است تا مرضهای ما را شفا بخشد
ولی در این آیات به وضوح دیدیم که خداوند قادر مطلق، مایل است تا مرضهای ما را شفا بخشد. عیسی مسیحی که دو هزار سال پیش شفا میبخشید امروز هم همان خداوند است ( عبرانیان 13: 8) ( ملاکی 3: 6) و هزگز تغییر نکرده است. باید ایمان داشته باشیم که خداوند مایل است تا ما را شفا بخشد